หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม

"การปฏิบัติจริงๆ ถ้าจับหลักได้ไม่มีอะไรมาก หลักมันไม่ถูก ถ้าสำนวนเขาบอก ติดกระดุมเม็ดแรกไม่ถูก มันก็คลาดเคลื่อนไปหมด จุดตั้งต้นที่เราต้องฝึกคือสติ ทีนี้ส่วนใหญ่คนเข้าวัด พวกหนึ่งทำสมาธิไม่ได้สนใจเรื่องสติ บางที่ก็มุ่งไปที่วิปัสสนาเลยทั้งๆ ที่ยังไม่มีสติ นี่ปัญหาของการปฏิบัติ ถ้าเริ่มต้นผิดปลายทางมันก็ไปไม่ค่อยจะถูกหรอก เว้นแต่มีบุญบารมีเก่ามากจริงๆ ค่อยๆ ไปปรับไปแก้ก็ถูกขึ้นมาได้ กลัดกระดุมเม็ดแรกให้ถูก หัดรู้สภาวะให้ได้ รู้รูปธรรมหรือนามธรรมก็ได้ที่เราถนัด รู้ ไม่ใช่ลืม ไม่ใช่นั่งเพ่ง ตัวนี้ล่ะ ถ้าผิดตัวนี้ผิดทั้งสายเลย ถ้าถูกตัวนี้โอกาสที่จะถูกตลอดสายเกิดขึ้นได้ คำว่ารู้ พูดง่ายเข้าใจยาก สิ่งที่ไม่รู้ตรงข้ามกับรู้ อันแรกหลงลืม อันที่สองเพ่งจ้อง หลวงพ่อจะสอนให้รู้จักสภาวะ 2 อัน สภาวะหลงกับสภาวะเพ่งจ้อง เผลอกับเพ่ง เพื่ออะไร เพื่อเราจะได้รู้จักคำว่ารู้ เมื่อรู้ได้แล้วถ้าพอสติระลึกรู้กายอย่างถูกต้อง สัมมาสมาธิจะเกิด สติระลึกรู้นามธรรมอย่างถูกต้อง สัมมาสมาธิก็เกิด สัมมาสมาธิเมื่อทำให้มากเจริญให้มาก ก็ทำให้สัมมาญาณะเจริญขึ้น คือการเจริญวิปัสสนาจะก้าวหน้า" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 20 กันยายน 2569

รายการนี้เป็นการถ่ายทอดธรรมะเกี่ยวกับการฝึกจิตและการเข้าใจความจริงของชีวิตตามหลักพุทธศาสนา โดยเน้นย้ำเรื่องกฎแห่งกรรมและเหตุปัจจัย เนื้อหาชี้ให้เห็นว่าความทุกข์เกิดจากความอยาก (ตัณหา) และความไม่รู้ (อวิชชา) การปฏิบัติธรรมที่แท้จริงไม่ใช่เพื่อแสวงหาความสุขหรือความสงบ แต่เพื่อเรียนรู้สภาวะของกายและใจตามความเป็นจริง เพื่อให้เห็นว่าทั้งกายและจิตล้วนเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา และเป็นที่ตั้งแห่งทุกข์ ผู้พูดได้แบ่งปันประสบการณ์การฝึกฝน ตั้งแต่การใช้สติในชีวิตประจำวัน การทำสมาธิ ไปจนถึงการเผชิญกับสภาวะจิตที่ฟุ้งซ่านหรือความยึดมั่นถือมั่น โดยเน้นให้ผู้ปฏิบัติรู้จักรู้เท่าทันกิเลสและรักษาฐานของสติไว้ ไม่ให้จิตหลงไปกับอารมณ์ที่มากระทบ เพื่อนำไปสู่การปล่อยวางและการเป็นอิสระจากความทุกข์อย่างแท้จริง

รายการธรรมะบรรยายเรื่องการฝึกจิตและการรักษาศีล โดยเน้นย้ำว่ากรรมคือสิ่งที่อยู่เหนือดวงชะตา และการใช้สติปัญญาเพื่อข่มกิเลส เนื้อหาครอบคลุมถึงความสำคัญของการมีสติรู้เท่าทันอารมณ์ การพัฒนาสมาธิเพื่อเป็นฐานให้เกิดปัญญา และการฝึกวิปัสสนากรรมฐานผ่านการสังเกตสภาวะธรรมที่เกิดขึ้นจริงในกายและใจ ผู้บรรยายได้ให้คำแนะนำแก่ผู้ปฏิบัติธรรมที่มีจริตแตกต่างกัน ตั้งแต่การใช้ลมหายใจ การเดินจงกรม ไปจนถึงการรับมือกับนิมิตและการเปลี่ยนแปลงของจิต โดยเน้นย้ำว่าเป้าหมายสูงสุดไม่ใช่การทำให้จิตนิ่งหรือหยุดนิ่ง แต่คือการรู้เท่าทันความเกิดดับของสภาวะธรรม เพื่อลดละความยึดมั่นถือมั่นในตัวตนและเข้าถึงความจริงของธรรมชาติ

สรุปเรื่องราวการจัดงานบุญฝังลูกนิมิตที่เต็มไปด้วยความยากลำบากจากจำนวนญาติโยมที่มาเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้ ทั้งปัญหาเรื่องระบบไฟฟ้า น้ำประปา และความแออัดของสถานที่ แต่ด้วยพลังแห่งศรัทธาและความสงบของผู้ปฏิบัติธรรม ทำให้งานดำเนินไปได้อย่างเรียบร้อยโดยไม่มีการทะเลาะวิวาท เนื้อหาช่วงหลังเป็นการเทศนาธรรมเกี่ยวกับการฝึกสติและสมาธิ การแยกรูปนาม (นามรูปปริเฉทญาณ) และการใช้กายเป็นวิหารธรรมเพื่อลดละอัตตาตัวตน พร้อมทั้งมีการตอบคำถามและให้คำแนะนำแก่ผู้ปฏิบัติธรรมในระดับต่างๆ

บทเทศนาธรรมเกี่ยวกับการใช้ชีวิตด้วยความอดทนและการยอมรับความจริงตามหลักพุทธศาสนา เนื้อหาครอบคลุมถึงการจัดการกับความทุกข์ ความแก่ และความเจ็บป่วย โดยเน้นย้ำว่าปัญหาบางอย่างในชีวิตไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยวิธีการทางกาย แต่ต้องแก้ไขด้วยการฝึกจิตให้มีความอดทน (ขันติ) และการมองเห็นความเป็นธรรมดาของโลก เพื่อไม่ให้จิตใจเกิดความทุกข์จากการยึดติด

พระอาจารย์แสดงธรรมเกี่ยวกับการฝึกสติเพื่อพัฒนาจิต โดยเน้นการรู้เท่าทันกายและใจ เพื่อให้เห็นความจริงของธรรมชาติว่าร่างกายและจิตใจไม่ใช่ตัวตน แต่เป็นเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นและดับไปตามเหตุปัจจัย

คำสอนธรรมะว่าด้วยเรื่องกฎแห่งกรรมและเหตุปัจจัยของชีวิต โดยเน้นย้ำถึงความสำคัญของการสร้างบุญบารมีและการฝึกสติเพื่อลดละกิเลส เนื้อหาครอบคลุมถึงการพิจารณาความไม่เที่ยงของร่างกายและจิตใจ การทำความเข้าใจในหลักอนัตตา เพื่อก้าวไปสู่ภูมิธรรมของพระโสดาบัน ผ่านการสังเกตสภาวะธรรมที่เกิดขึ้นทางอายตนะทั้ง 6 และการรู้เท่าทันความคิดที่ควบคุมไม่ได้

พระอาจารย์เทศนาเรื่องความสำคัญของการปฏิบัติธรรมและการภาวนาเพื่อการพ้นทุกข์ โดยเน้นย้ำว่าการทำบุญตามพิธีกรรมเป็นเพียงจุดเริ่มต้น แต่เป้าหมายสูงสุดคือการฝึกสติเพื่อรู้เท่าทันกายและใจ จนสามารถปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่นในตัวตนได้

เรื่องราวการถ่ายทอดประสบการณ์ความลำบากในการสร้างวัดและการขอตั้งวัดที่ใช้เวลานานถึง 16 ปี ผ่านขั้นตอนทางราชการที่ซับซ้อน ตั้งแต่การทำเรื่องขอก่อสร้าง การถอนสีมา ไปจนถึงการปักหมายเขตวิสุงคามสีมา โดยเน้นย้ำถึงความเหนื่อยยากในการจัดการเอกสารและปัญหาเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดิน เนื้อหาหลักมุ่งเน้นไปที่หลักการปฏิบัติธรรมเพื่อการปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่นในกายและใจ โดยสอนให้เห็นความจริงของร่างกายว่าเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา และการฝึกสติเพื่อรู้เท่าทันอารมณ์ที่มากระทบผ่านผัสสะทั้งหก รวมถึงแนวทางการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานแบบสมถยานิกและวิปัสสนายานิก เพื่อให้จิตเกิดปัญญาและหลุดพ้นจากอาสวะกิเลส

รายการธรรมะบรรยายที่นำเสนอเรื่องราวการเตรียมงานพิธีปิดทองลูกนิมิต ณ วัดธรรมยุติ โดยมีการแจ้งข่าวสารสำคัญเกี่ยวกับการจัดการสถานที่ ข้อควรระวังในการร่วมบุญ และการรับมือกับสถานการณ์ปัจจุบัน เช่น ปัญหาจราจรและโรคระบาด นอกจากนี้ยังมีการถ่ายทอดหลักธรรมคำสอนในทางเถรวาท เน้นเรื่องอริยสัจ 4 การเข้าใจความจริงของกายและใจผ่านการฝึกสติ เพื่อให้เห็นถึงความไม่เที่ยง (อนิจจัง) ความเป็นทุกข์ (ทุกขัง) และความไม่มีตัวตนที่แท้จริง (อนัตตา) มุ่งเน้นการปฏิบัติเพื่อรู้เท่าทันอารมณ์และการลดละความอยาก (ตัณหา) เพื่อเข้าถึงความสงบทางจิตใจ

รายการธรรมะบรรยายเรื่องการเจริญสติและการจัดการกับความทุกข์ตามหลักพุทธศาสนา โดยเน้นย้ำว่าความทุกข์เกิดจากการยึดมั่นในขันธ์ 5 และความไม่รู้ความจริงของชีวิต ผู้บรรยายชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการฝึกจิตให้ตั้งมั่นด้วยสมถสมาธิ เพื่อเป็นฐานในการเกิดปัญญาในการแยกแยะรูปนามและเห็นไตรลักษณ์ เนื้อหาครอบคลุมถึงการใช้กายเป็นวิหารธรรม การฝึกสติในชีวิตประจำวัน และการรู้เท่าทันกิเลสที่แทรกเข้ามาในจิตใจ นอกจากนี้ยังมีการตอบคำถามจากทางบ้านเกี่ยวกับแนวทางการปฏิบัติกรรมฐานรูปแบบต่างๆ โดยเน้นย้ำว่าหัวใจสำคัญไม่ใช่การมุ่งหาความสงบ แต่คือการรักษาความรู้สึกตัวและการไม่บังคับจิต เพื่อให้จิตพัฒนาไปสู่สภาวะที่รู้แจ้งและปล่อยวางความยึดมั่นในตัวตนได้ในที่สุด

หลวงพ่อให้ธรรมะเกี่ยวกับการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน การฝึกสติเพื่อรู้เท่าทันกายและใจ รวมถึงการปล่อยวางความยึดมั่นในตัวตน เพื่อให้จิตตั้งมั่นและเข้าถึงความจริงของธรรมชาติ

เนื้อหาธรรมะเนื่องในโอกาสวันแม่แห่งชาติ โดยเน้นเรื่องความกตัญญูกตเวทีต่อบิดามารดา ซึ่งเปรียบเสมือนพระอรหันต์ในบ้าน การดูแลปรนนิบัติท่านและการชักนำให้ท่านเข้าถึงธรรมเป็นบุญอันยิ่งใหญ่ นอกจากนี้ยังมีการถ่ายทอดเรื่องราวทางพุทธประวัติของพระสารีบุตรที่บรรลุธรรมจากการฟังธรรมเพียง 4 ประโยคจากพระอัสสชิ และการแสดงความกตัญญูต่อครูบาอาจารย์เพื่อเป็นแบบอย่างในการดำเนินชีวิต

รายการธรรมะบรรยายเกี่ยวกับการประยุกต์ใช้การฝึกสมาธิและวิปัสสนาในชีวิตประจำวันสำหรับฆราวาส โดยเน้นการเก็บเกี่ยวช่วงเวลาเล็กน้อยระหว่างการทำงานหรือทำกิจวัตรต่างๆ เพื่อสร้างความสงบทางจิตใจ ผู้บรรยายแบ่งปันเทคนิคการทำสมถะผ่านการจดจ่อกับงานที่ชอบ และการใช้ลมหายใจเพื่อคลายความเครียด รวมถึงการรักษาความรู้สึกตัวในขณะเคลื่อนไหวร่างกาย เนื้อหาครอบคลุมถึงความแตกต่างระหว่างการปฏิบัติแบบพระและฆราวาส การจัดการกับอารมณ์และความอยากที่ทำให้จิตฟุ้งซ่าน และการสร้างปัญญาเพื่อมองเห็นความจริงของชีวิตและการแก้ปัญหาอย่างมีสติ โดยเน้นย้ำว่าการปฏิบัติธรรมไม่ใช่เรื่องของการปลีกวิเวกเพียงอย่างเดียว แต่คือการฝึกใจให้มีความสุขและสงบได้ในทุกขณะของชีวิตประจำวัน

เนื้อหาธรรมะบรรยายเกี่ยวกับการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน โดยเน้นย้ำเรื่องการ 'ดูจิต' ซึ่งเป็นวิธีการที่สั้นและตรงประเด็นที่สุดในการเข้าถึงความจริง การสอนมุ่งเน้นให้ผู้ปฏิบัติเห็นความไม่เที่ยงของขันธ์ 5 และการละวางความยึดมั่นถือมั่นในตัวตน เพื่อบรรลุธรรมตั้งแต่ระดับพระโสดาบันไปจนถึงขั้นสูงสุด นอกจากนี้ยังมีการแบ่งปันประสบการณ์ส่วนตัวของหลวงพ่อเกี่ยวกับการเรียนรู้จากครูบาอาจารย์ การปรับเปลี่ยนวิธีการปฏิบัติให้เข้ากับยุคสมัยที่วิถีชีวิตเปลี่ยนไป และการเน้นย้ำว่าเป้าหมายของการมาวัดไม่ใช่เพื่อขอพร แต่เพื่อเรียนรู้วิธีการเอาชนะกิเลสด้วยตนเอง

รายการนี้เป็นการถ่ายทอดคำสอนและประสบการณ์การปฏิบัติธรรมของหลวงพ่อ โดยเน้นเรื่องการฝึกจิต การดูจิต และการทำสมาธิวิปัสสนา เนื้อหาครอบคลุมถึงความเสื่อมถอยของสังคมในยุคปัจจุบัน ปัญหาการควบคุมจิตใจ และวิธีการรับมือกับกิเลสผ่านหลักการทางพุทธศาสนา เช่น การใช้สติรู้เท่าทันความคิดและการไม่ยึดติดในตัวตน หลวงพ่อได้แบ่งปันประสบการณ์ตรงจากการปฏิบัติที่เคยผิดพลาด ทั้งการเพ่งจิต การแสวงหาจิต และการประคองจิตจนกลายเป็นความเครียด พร้อมทั้งให้คำแนะนำแก่ผู้ปฏิบัติธรรมแต่ละระดับ ตั้งแต่ผู้เริ่มต้นไปจนถึงผู้ที่มีพื้นฐานสมาธิ โดยเน้นย้ำเรื่องการรักษาทางสายกลาง ไม่ตึงหรือหย่อนเกินไป และการใช้กายเป็นวิหารธรรมเพื่อนำไปสู่ปัญญาที่เห็นแจ้งในความเกิดดับของสรรพสิ่ง

รายการนี้เป็นการถ่ายทอดคำสอนและประสบการณ์การปฏิบัติธรรมของหลวงพ่อพุทธ โดยเน้นเรื่องการฝึกจิตให้เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน และการรักษาจิตประภัสสร เนื้อหาครอบคลุมถึงความแตกต่างระหว่างจิตที่หลงไปกับความคิดปรุงแต่งและจิตที่เป็นผู้รู้ การใช้คำบริกรรมพุทโธเพื่อสร้างสมาธิและการพัฒนาสติเพื่อรู้เท่าทันกิเลส โดยเฉพาะโมหะซึ่งเป็นรากเหง้าของกิเลสทั้งปวง นอกจากนี้ยังมีการตอบคำถามจากผู้นิคมปฏิบัติธรรมหลายท่าน เกี่ยวกับปัญหาการปฏิบัติ เช่น การเพ่งจนเครียด การจิตหลุดไปในความคิด หรือความพยายามที่จะทำให้จิตสงบ ซึ่งหลวงพ่อได้ให้แนวทางในการฝึกสติแบบไม่จงใจ ไม่ยึดมั่นในตัวผู้รู้ และการใช้สติเพื่อเห็นความเกิดดับของสภาวธรรม เพื่อนำไปสู่การปล่อยวางและการเข้าถึงความบริสุทธิ์อย่างแท้จริง

รายการตอบคำถามและให้คำแนะนำแนวทางการปฏิบัติธรรม โดยเน้นเรื่องการฝึกสติและการพิจารณากายและจิตตามหลักอริยสัจ 4 และขันธ์ 5 เนื้อหาครอบคลุมตั้งแต่การบริหารจัดการบัญชีวัดเพื่อความโปร่งใส ไปจนถึงการวิเคราะห์สภาวะธรรมที่เกิดขึ้นระหว่างการทำกรรมฐาน เช่น การดูรูปนาม การรับมือกับกิเลส และการรักษาจิตให้เป็นธรรมชาติไม่ปรุงแต่งสูงเกินไป พร้อมทั้งตอบคำถามจากผู้ปฏิบัติธรรมหลายท่านเกี่ยวกับอาการทางจิตและการพัฒนาสมาธิสู่ปัญญา

รายการพอดแคสต์นี้เป็นการถ่ายทอดธรรมะเกี่ยวกับการฝึกจิตและการดูจิต โดยเน้นย้ำถึงการพัฒนาสติและปัญญาเพื่อเห็นความจริงของธรรมชาติว่าไม่มีตัวตน เนื้อหาครอบคลุมตั้งแต่เทคนิคการเริ่มต้นสังเกตความรู้สึกที่เคลื่อนไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย การแยกแยะระหว่างผู้รู้กับสิ่งที่ถูกรู้ และการระวังไม่ให้จิตดิ่งลงสู่ความสงบแบบซึมเซา นอกจากนี้ยังมีการตอบคำถามจากผู้ปฏิบัติธรรมในรูปแบบต่างๆ โดยเน้นย้ำว่าหัวใจสำคัญคือการรักษาจิตให้ตื่น รู้เท่าทันอารมณ์ที่เกิดขึ้น ทั้งความโกรธ ความโลภ และความหลง โดยไม่เข้าไปบังคับหรือปรุงแต่งจิตให้แน่นจนเกินไป เพื่อนำไปสู่การเห็นแจ้งในขันธ์ 5 ว่าไม่ใช่ตัวตน

คำสอนเกี่ยวกับการปฏิบัติธรรมในชีวิตประจำวันและการเจริญสติที่ไม่จำกัดอยู่เพียงการนั่งสมาธิหรือเดินจงกรม แต่รวมถึงการรักษาศีลและการรู้เท่าทันอารมณ์ขณะทำงานหรือทำกิจวัตรต่างๆ เนื้อหาเน้นย้ำเรื่องการปฏิบัติบูชาพระพุทธเจ้า การใช้สติเพื่อดูสภาวะธรรมที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน และการฝึกจิตให้ไม่หวั่นไหวต่อโลกธรรม ทั้งความสุข ความทุกข์ คำสรรเสริญ และคำนินทา เพื่อนำไปสู่ความสงบเย็นและการหลุดพ้นจากความยึดมั่นถือมั่น

การบรรยายธรรมเนื่องในวันวิสาขบูชา โดยเน้นย้ำถึงความสำคัญของทางสายกลาง (มัชฌิมาปฏิปทา) และอริยมรรคมีองค์แปด เพื่อการหลุดพ้นจากทุกข์ เนื้อหาครอบคลุมตั้งแต่การละกามสุขัลลิกานุโยคและการอัตตกิลมถานุโยค ไปจนถึงการฝึกสติเพื่อรู้เท่าทันกายและใจ การเรียนรู้ความจริงของขันธ์ห้าว่ามีความไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และเป็นอนัตตา เพื่อนำไปสู่การละตัณหาและเข้าถึงนิพพาน

รายการพอดแคสต์นี้เป็นการถ่ายทอดคำสอนเกี่ยวกับการเจริญสติปัฏฐานและการฝึกจิตเพื่อการหลุดพ้น โดยเน้นย้ำว่าสติคือรากฐานสำคัญที่สุดของการปฏิบัติ หากขาดสติย่อมขาดศีล สมาธิ และปัญญา เนื้อหาครอบคลุมถึงการใช้กายและจิตเป็นเครื่องอยู่ (วิหารธรรม) การสังเกตความเกิดดับของอารมณ์ และการทำหน้าที่เป็นเพียงผู้ดูละครแห่งจิตโดยไม่เข้าไปยึดมั่นถือมั่นในตัวตน นอกจากนี้ยังมีการแบ่งปันประสบการณ์ตรงจากการปฏิบัติธรรม การเผชิญกับสภาวะทางจิตที่เปลี่ยนแปลงไป รวมถึงการตอบคำถามและให้แนวทางแก่ผู้ปฏิบัติในระดับต่างๆ ตั้งแต่ผู้เริ่มต้นจนถึงผู้ที่เข้าสู่สมาธิขั้นสูง โดยมุ่งเน้นให้เห็นความจริงของไตรลักษณ์และการลดละความยึดมั่นในอัตตาเพื่อความสงบเย็นอย่างแท้จริง

ธรรมบรรยายเรื่องการพัฒนาจิตใจตามหลักพุทธศาสนาผ่านแนวทาง ทาน ศีล สมาธิ และปัญญา โดยเน้นย้ำว่าการเข้าวัดไม่ควรเป็นเพียงการแสวงหาบุญเพื่อความสบายใจ แต่ควรเป็นการฝึกฝนตนเองเพื่อลดละความเห็นแก่ตัว เนื้อหาครอบคลุมถึงอานิสงส์ของการให้ทาน การรักษาศีลเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือ และการฝึกสมาธิภาวนาเพื่อการรู้เท่าทันกายและใจ ตลอดจนการเจริญวิปัสสนากรรมฐานเพื่อเข้าถึงความจริงของธรรมชาติและการปล่อยวางกิเลส เพื่อมุ่งสู่ความสุขที่แท้จริงคือพระนิพพาน

รายการนี้เป็นการเทศนาธรรมเกี่ยวกับการฝึกสติและกรรมฐานเพื่อการพัฒนาจิต โดยเน้นย้ำเรื่องการใช้เครื่องอยู่ของจิต เช่น ลมหายใจ หรือความเคลื่อนไหวของร่างกาย เพื่อให้จิตตั้งมั่นและเกิดสมาธิ เนื้อหาครอบคลุมถึงการรู้เท่าทันการปรุงแต่งของจิต การระวังนิมิตที่อาจหลอกลวง และการเจริญวิปัสสนาเพื่อเห็นความจริงของขันธ์ห้าว่าไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และเป็นอนัตตา ผู้พูดเน้นย้ำว่าเป้าหมายของการปฏิบัติไม่ใช่เพื่อความสงบหรือความสุข แต่เพื่อการรู้เท่าทันจิตและวางความยึดมั่นถือมั่นในตัวตน

การบรรยายธรรมเรื่องแนวทางการฝึกสติและการดูจิตในชีวิตประจำวัน โดยเน้นย้ำว่าการปฏิบัติธรรมไม่ใช่เรื่องยากและไม่จำเป็นต้องจำกัดอยู่แค่การนั่งสมาธิ แต่สามารถแทรกซึมไปกับการทำกิจกรรมต่างๆ เช่น การเข้าห้องน้ำ การกินข้าว หรือการเดินทาง เนื้อหาครอบคลุมถึงความสำคัญของการรักษาศีล 5 เพื่อเป็นพื้นฐานของความเป็นมนุษย์ และการใช้สติเพื่อรู้เท่าทันกิเลสที่เกิดขึ้นในจิตใจ ทั้งความโกรธ ความโลภ และความหลง ผู้บรรยายได้แบ่งปันประสบการณ์ตรงจากการฝึกฝนตามคำสอนของหลวงปู่ โดยให้หลักการสำคัญในการดูจิต 3 ข้อ คือ การรอให้ความรู้สึกเกิดแล้วค่อยรู้ การดูแบบคนวงนอกเพื่อไม่ให้เกิดอคติ และการรักษาความเป็นกลางไม่ยินดียินร้าย พร้อมทั้งชี้ให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างสติ สมาธิ และปัญญา ที่จะช่วยให้เข้าใจความจริงของไตรลักษณ์ คือ ความไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และเป็นอนัตตา เพื่อนำไปสู่การปล่อยวางและการพ้นจากความทุกข์อย่างแท้จริง

เนื้อหาเป็นการบรรยายธรรมเกี่ยวกับการฝึกสติและการรักษาจิตใจเพื่อหลีกเลี่ยงการเกิดในอบายภูมิ โดยเน้นย้ำความสำคัญของการรู้เท่าทันกิเลส เช่น โลภะ โทสะ และโมหะ ซึ่งเป็นเหตุให้ต้องเวียนว่ายตายเกิดในภพภูมิต่างๆ เช่น เปรต อสุรกาย หรือสัตว์เดรัจฉาน การปฏิบัติธรรมที่ถูกต้องคือการรักษาศีล 5 ให้มั่นคงและฝึกความรู้สึกตัว (สติ) ในทุกอิริยาบถ ไม่ว่าจะยืน เดิน นั่ง หรือนอน เพื่อให้จิตไม่หลงไปกับความเพลินหรือความยึดติด นอกจากนี้ยังมีการตอบคำถามและให้คำแนะนำแก่ผู้ปฏิบัติธรรมหลายท่านเกี่ยวกับการจัดการกับอาการทางจิตขณะทำสมาธิ เช่น อาการแน่นหน้าผาก จิตที่ไหลออกนอก หรือความฟุ้งซ่าน โดยเน้นให้ใช้ปัญญาในการรู้เท่าทันสภาวะที่เกิดขึ้น เพื่อให้จิตเป็นกลางและค่อยๆ พัฒนาไปสู่ความสงบและการพ้นจากทุกข์ในที่สุด

รายการธรรมะบรรยายที่มุ่งเน้นการสอนเรื่องความไม่เที่ยงของกายและจิต ผ่านการพิจารณาไตรลักษณ์และการฝึกสติในชีวิตประจำวัน เนื้อหาครอบคลุมตั้งแต่การทำความเข้าใจความหมายที่ถูกต้องของธุดงควัตร การสังเกตความเกิดดับของจิต และการใช้สติเพื่อเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน เพื่อนำไปสู่การปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่นในขันธ์ห้า ในช่วงท้ายมีการตอบคำถามจากทางบ้านเกี่ยวกับปัญหาในการปฏิบัติธรรม เช่น อาการจิตฟุ้งซ่าน การแยกแยะระหว่างความคิดกับการรู้ และวิธีการฝึกสมาธิเพื่อไม่ให้จิตหลงไปกับอารมณ์ โดยเน้นย้ำหลักการสำคัญคือการเป็นผู้รู้เท่าทันสภาวะที่เกิดขึ้นตามความเป็นจริงโดยไม่เข้าไปดัดแปลงหรือแก้ไข

"ถ้าเรามีสติรักษาจิตอยู่ศีลก็เกิด มีสติอยู่จิตไหลไปหลงไปรู้ทัน จิตก็ตั้งมั่นมีสมาธิ ไม่ฟุ้งซ่าน มีสมาธิ แล้วพอตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ กระทบอารมณ์ เกิดความเปลี่ยนแปลงในร่างกายจิตใจ มีสติรู้ทันความเปลี่ยนแปลงในร่างกายในจิตใจ อันนั้นเป็นการเดินปัญญา ฉะนั้นมีสติตัวเดียวเราจะได้ทั้งศีล ได้ทั้งสมาธิ ได้ทั้งปัญญา เมื่อทำให้มากเจริญให้มาก ก็จะเกิดวิมุตติ เกิดอริยมรรค เกิดอริยผลขึ้น ถ้าทำให้มากเจริญให้มากสติสำคัญที่สุดเลย" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 5 กรกฎาคม 2569

"บุญเป็นชื่อของความสุข พอเราทำบุญ เราทำความดีแล้ว ความสุขเกิดขึ้น นี่คือกฎแห่งกรรม ทำไม่ดีก็มีผลทางไม่ดีเกิดขึ้น จิตเราเสีย ถ้าเราภาวนาทุกวันๆ เราก็จะเชื่อกฎแห่งกรรมเหมือนกัน ไม่ต้องระลึกชาติได้อะไรหรอก ไม่ต้องมีฤทธิ์มีเดชอะไรหรอก อย่างวันไหนอารมณ์ร้าย ไปด่าเขาอะไรอย่างนี้ ใจเศร้าหมอง ถ้ามานั่งสมาธิ โอ๊ย กว่าจะสงบ ไม่ใช่ง่ายเลย ไม่ค่อยสงบแล้ว นี้ก็กฎแห่งกรรม เพราะฉะนั้นไม่ว่าเราจะทำกรรมอันใดไว้ดีหรือชั่ว เราจะต้องได้รับผลของกรรมนั้นสืบไป นี้เป็นกฎธรรมชาติ ไม่ใช่กฎเกณฑ์ที่พระพุทธเจ้ากำหนด มันคือกฎธรรมชาติ ฉะนั้นกี่พระพุทธเจ้ามาสอนก็จะสอนอย่างเดียวกัน เพราะมันเป็นสัจธรรม เป็นกฎของธรรมชาติอย่างนี้ พวกเราหัดภาวนาไป แล้วเราจะเห็นผล เมื่อเห็นผลเราจะเชื่อมั่น โอ้ คำสอนของท่านมีจริง ทำดีมีผลดี ทำชั่วมีผลชั่วจริงๆ เราเห็นความเปลี่ยนแปลงของตัวเองได้" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 4 กรกฎาคม 2569

"เราปฏิบัติธรรมเพื่อศึกษาความจริงของชีวิตเรา ถ้าเราเข้าใจความจริงของชีวิตแล้ว จิตมันปล่อยวาง จิตมันไม่ยึดถือกายยึดถือใจได้ กายนี้ใจนี้คือตัวทุกข์ เมื่อจิตมันไม่ไปหยิบฉวยตัวทุกข์ขึ้นมา จิตมันก็ไม่ทุกข์ จิตที่เหลืออยู่พ้นจากความทุกข์ไป" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 28 มิถุนายน 2569

"การเจริญปัญญาไม่ใช่การนั่งคิดเอา ไม่ใช่การนั่งฟังเทศน์เฉยๆ อันนั้นเป็นปัญญาขั้นต้น เรียนไปฟังเทศน์ฟังธรรมอะไร เพื่อให้รู้วิธีปฏิบัติ ปัญญาที่เราไปฟังมานั้น ปัญญาของพระพุทธเจ้า ของครูบาอาจารย์ ไม่ใช่ของเรา ปัญญาของเราเกิดจากการที่เราเห็นด้วยตัวของเราเอง เห็นความจริงของกาย เห็นความจริงของใจ จิตต้องตั้งมั่น ทรงสัมมาสมาธิ ปัญญาถึงจะเกิดได้" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 27 มิถุนายน 2569

"อยู่กับเครื่องอยู่ให้มาก แต่อย่าไปเพ่ง ถ้าไปเพ่งแล้วไม่ใช่เครื่องอยู่แต่เป็นคุก มีเครื่องอยู่เราก็อยู่กับเครื่องอยู่ไป แล้วสติเราก็จะดีขึ้น สัมมาสมาธิจะดีขึ้น เมื่อสัมมาสมาธิเราดีมากแล้ว การเจริญปัญญาจะไม่ยากเลย จะใช้เวลานิดเดียวเลย ใช้เวลาไม่นานก็จะเข้าใจธรรมะ ธรรมะเบื้องต้นก็รู้ตัวเราไม่มี ธรรมะเบื้องปลายก็จะรู้ว่าสิ่งที่มีคือตัวทุกข์ พอรู้อย่างนี้จิตจะปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อจะเข้าไปสู่หลักคำสอนที่พระพุทธเจ้าบอก ธรรมทั้งหลายทั้งปวงไม่ควรยึดมั่นถือมั่น เพราะยึดแล้วทุกข์ แต่ไม่ยึดมั่นถือมั่นเพราะว่าเห็นความจริง ว่ามันไม่ใช่ของที่น่ายึดมั่นถือมั่น มันเป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แสดงธรรม ณ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช 21 มิถุนายน 2569

"หัดดูสภาวะไป ดูจิตไม่ได้ ดูร่างกายเคลื่อนไหว รู้สึกไป ร่างกายหายใจ รู้สึก ร่างกายยืน เดิน นั่ง นอน รู้สึก ร่างกายเคลื่อนไหว หยุดนิ่ง รู้สึก รู้สึกไปเรื่อยๆ เพื่อให้รู้สึกตัว รู้สึกตัวแล้วจะพัฒนาต่อได้ ถ้าลืมตัวเองไม่มีทางพัฒนาเลย ถ้ารู้สึกจิตได้ รู้สึกจิต มันรู้ได้หลายระดับ รู้ง่ายที่สุดเลย จิตสุขก็รู้ จิตทุกข์ก็รู้ จิตเฉยๆ ก็รู้ อันนี้มีแค่ 3 ตัว ถ้ารู้ได้ละเอียดขึ้น ก็เห็นจิตเป็นกุศลก็รู้ เป็นอกุศลก็รู้ จากกายานุปัสสนา เราเคลื่อนไหว รู้สึก เคลื่อนไหวรู้สึกไป เราก็จะเห็นมีเวทนาเกิดขึ้นในกายในใจ เวทนาเกิดขึ้นในกายในใจ เวทนาเกิดขึ้นในกาย ก็จบอยู่แค่นั้น แต่เวทนาในใจเกิดแล้วก็ดับลงไปเหมือนกัน เกิดแล้วดับ เกิดแล้วดับ แต่เวลาเวทนาเกิดขึ้น ไม่ว่าเวทนาทางกายหรือทางใจ จิตจะทำงานต่อ มันก็จะปรุงกุศลอกุศลขึ้นมา จากกายานุปัสสนา ขึ้นมาเวทนานุปัสสนา ขึ้นมาจิตตานุปัสสนา เราจะเห็น จิตเดี๋ยวก็เป็นกุศล เดี๋ยวก็เป็นอกุศล ดูไปเรื่อยๆ ต่อไปเราก็เข้าถึงธัมมานุปัสสนา เรารู้เหตุรู้ผล เพราะสิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมี เพราะสิ่งนี้ไม่มี สิ่งนี้ไม่มี ค่อยๆ ภาวนาจนเรารู้แจ้งเห็นจริง ไม่มีอะไรที่ลึกซึ้งเท่าธรรมะของพระพุทธเจ้า…

"การที่เราจะอยู่กับกรรมฐานเรา มันก็จิตตั้งมั่นอยู่ สติระลึกรู้ความเปลี่ยนแปลงของรูปธรรมนามธรรม สัมปชาโน สัมปชัญญะ รู้สึกที่ตัวเอง สติรู้สภาวะทั้งหลาย แต่เริ่มต้นก็ต้องมีอาตาปี มีความเพียรที่จะแผดเผากิเลส จะแผดเผากิเลสก็มีวิหารธรรม มีเครื่องอยู่ที่เหมาะกับตัวเอง แล้วก็อยู่กับเครื่องอยู่อันนั้น ไม่หลงลืม ตรงที่เราไม่หลงลืมสิ่งที่ควรจะทำ เรียกอสัมโมหะ สัมปชัญญะ ตัวนี้ตัวใหญ่เลย อสัมโมหะ แปลว่าสัมปชัญญะที่ไม่ประกอบด้วยโมหะ ไม่มีโมหะ ไม่หลง" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 19 มิถุนายน 2569

"ขั้นแรกเลย อย่าส่งจิตออกนอก ทำกรรมฐานอันหนึ่งถ้าจิตเราไหลออกไปให้รู้ทัน อย่าห้ามจิต จิตไหลแล้วรู้ๆ เราจะได้จิตที่ตั้งมั่น ต่อไปเราก็ดูจิตใจของตัวเอง จิตสุขก็รู้ ทุกข์ก็รู้ ดีก็รู้ ชั่วก็รู้ เราไม่เลือกว่าต้องสุขตลอด ไม่เลือกว่าต้องดี อะไรก็ได้ ถ้าผ่านเข้ามาสู่ความรับรู้ของจิต แค่รู้แค่เห็นไปเรื่อยๆ เราก็จะเห็นว่าทุกอย่างเกิดแล้วดับ ฝึกเรื่อยๆ แล้วต่อไปจิตก็จะบรรลุมรรคผลได้ หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 14 มิถุนายน 2569

"เราเห็นคนตาย ไปงานศพไปอะไร เราน้อมมาพิจารณา ไม่มีใครหนีพ้นหรอก การที่เราคิดถึงความตายบ่อยๆ เป็นกรรมฐานที่ดีอันหนึ่ง เรียกว่ามรณสติ ครูบาอาจารย์ของหลวงพ่อองค์หนึ่งคือหลวงปู่เทสก์ ท่านเคยบอกว่า มรณสติเป็นไม้ตาย ในการสู้กิเลส ถ้ากรรมฐานตัวอื่น เอาใจเราไม่ลง พิจารณาความตายลงไป เพราะทุกอย่างมันก็แค่ตาย ที่รักกันมากสุดท้ายก็พลัดพราก ต้องตายจากกัน เกลียดกัน สุดท้ายก็ต้องตายจากกัน หาสมบัติไว้เยอะแยะ สุดท้ายก็ต้องตาย สมบัติก็เป็นของคนอื่น ท่านให้พิจารณาความตายเนืองๆ" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 13 มิถุนายน 2569

"ทำกรรมฐานอันหนึ่ง จิตหลงไปแล้วรู้ จิตถลำลงไปเพ่งแล้วรู้ ตัวนี้ฝึกให้มากเลย สำคัญมาก ถ้าเราฝึกตัวนี้ได้จิตเราตั้งมั่นขันธ์จะแยก พอขันธ์แยกแล้ว ขันธ์แต่ละขันธ์จะแสดงไตรลักษณ์ สุดท้ายมันจะเข้ามาที่จิต เห็นว่าจิตเองก็ตกอยู่ใต้ไตรลักษณ์ จิตผู้รู้เกิดแล้วก็ดับ จิตที่ไปดูรูปเกิดแล้วก็ดับ จิตที่ไปฟังเสียง จิตที่ไปดมกลิ่น จิตที่ไปลิ้มรส เกิดแล้วก็ดับ จิตที่ไปรู้สัมผัสทางกายเกิดแล้วก็ดับ จิตที่ไปคิดนึกทางใจเกิดแล้วก็ดับ เห็นอยู่อย่างนี้เรื่อยๆๆ สุดท้ายมันรู้เลย รู้ด้วยตัวเอง สิ่งใดเกิดสิ่งนั้นดับ ทุกสิ่งเกิดแล้วดับทั้งสิ้นเลย 4 ขันธ์แรกดูง่าย ที่ดูยากคือตัวจิตนี่ตัววิญญาณนี้ ฝึกมาตามลำดับให้มันเห็นเลยวิญญาณก็เกิดดับ" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 7 มิถุนายน 2569

"เราภาวนาไปเรื่อยๆ จะเห็นปัญญาเบื้องต้น คือเห็นขันธ์ 5 ไม่ใช่เรา กายนี้ใจนี้ไม่ใช่เรา ปัญญาเบื้องกลางจะเห็นว่าตัวตา หู จมูก ลิ้น กาย คือตัวทุกข์ ไม่เป็นเรามาแต่แรกแล้ว แต่มันเป็นตัวทุกข์ มันถึงจะปล่อยวางได้ เห็นทุกข์ถึงจะปล่อยวางได้ แล้วต่อไปปัญญาขั้นสูงสุด จะเห็นว่าจิตเองคือตัวทุกข์ จิตจะสลัดคืนจิตให้โลกไป ไม่เอาแล้ว โยนจิตทิ้งไปได้ แล้วเกิดจิตอีกชนิดหนึ่ง ที่มันไม่เกาะอะไร ไม่เกาะไม่เกี่ยวอะไรกับโลกอีกต่อไปแล้ว ทั้งหมดมันมาจากจุดเริ่มต้น คือความรู้สึกตัว รู้สึกตัวแล้วก็รู้สึกบ่อยๆ อดทน ล้มลุกคลุกคลานอะไรนี้เป็นเรื่องปกติ แต่ต้องอดทน ทำแล้วทำอีก อย่าขี้เกียจ" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 6 มิถุนายน 2569

"ฝึกตัวเอง ใช้เรื่องการกิน การนอน การเดินทาง การทำงาน การอาบน้ำ การขับถ่ายอะไรใช้เป็นเครื่องมือปฏิบัติทั้งหมดเลย ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเราคือการปฏิบัติทั้งสิ้นเลย ให้อ่านใจตัวเองให้ออก การอ่านใจตัวเองไม่ใช่เรื่องยาก ขณะนี้ใจเราสุขหรือใจเราทุกข์ แค่รู้เท่านั้น ขณะนี้ใจเราสุขหรือใจเราทุกข์ หรือใจเราเฉยๆ ไม่สุขไม่ทุกข์ อ่านจิตแค่นี้ก็พอแล้ว ไม่ต้องมีอะไรเยอะแยะหรอก ถ้าอ่านตรงนี้ได้ ต่อไปก็อ่านได้ละเอียดขึ้น ใจเราเป็นกุศลก็รู้ ใจเราโลภก็รู้ ใจเราโกรธก็รู้ ใจเราหลงก็รู้ ใจเราฟุ้งซ่านก็รู้ ใจเราหดหู่ก็รู้ ดีใจก็รู้ เสียใจก็รู้ ชอบใจก็รู้ ไม่ชอบใจก็รู้ ค่อยๆ ดูไป แล้วมันจะอ่านใจได้ละเอียดประณีตมากขึ้นๆ อันนี้คือการรวมการปฏิบัติเข้าในชีวิตจริงๆ ของเรา ตัวนี้สำคัญมาก" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 3 มิถุนายน 2569

"เรามีสติตามรู้ไปเรื่อยๆ เราก็เห็นจิตใจมัน จิตสุข จิตทุกข์ จิตดี จิตชั่ว ล้วนแต่ไม่เที่ยงทั้งสิ้น เฝ้ารู้เฝ้าดูเรื่อยๆ ถึงจุดหนึ่ง จิตมันก็แยกสิ่งที่ปรุงแต่งจิตออกไป แยกสุข แยกทุกข์ แยกดี แยกชั่วออกไป เข้ามาที่จิต พอเข้ามาถึงตัวจิตแล้ว เราไม่รักษาตัวจิต เราก็เห็นตัวจิตเกิดดับ เกิดที่ตาก็ดับที่ตา เกิดที่หูดับที่หู เกิดที่จมูกคือไปรู้กลิ่น จิตไปรู้กลิ่น เกิดที่จมูกก็ดับที่จมูก เกิดที่ลิ้นดับที่ลิ้น เกิดที่กายดับที่กาย เกิดที่จิตดับที่จิต เกิดที่ใจก็ดับที่ใจ จิตเกิดที่ไหนก็ดับที่นั้น จิตไม่ได้มีดวงเดียว จิตเกิดดับตลอดเวลา" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 1 มิถุนายน 2569

"ทำกรรมฐานอะไรก็ได้สักอย่างหนึ่ง แล้วถ้าจิตเราหนีไปจากอารมณ์กรรมฐาน ให้รู้ จิตถลำลงไปแปะอยู่กับอารมณ์กรรมฐาน ให้รู้ ตรงที่เรารู้ถึงจิตที่เคลื่อนไปเคลื่อนมา จิตจะตั้งมั่นอัตโนมัติ นี้เป็นอีกหนึ่งในวิธีหนึ่งที่จะให้ได้จิตที่ตั้งมั่น พวกเราใช้วิธีนี้ง่ายที่สุดแล้ว พอจิตตั้งมั่นแล้ว คราวนี้เราเจริญปัญญาได้แล้ว จิตถอนตัวออกมาเป็นแค่คนเห็น เห็นอะไร เห็นปรากฏการณ์ของรูปธรรม ร่างกายที่มีอยู่ เคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ เป็นของไม่เที่ยง เป็นของที่ถูกความทุกข์บีบคั้นอยู่ตลอดเวลา เป็นของที่ไม่ใช่ตัวเราของเรา นี้ปัญญาเกิด ปัญญาคือการเห็นไตรลักษณ์" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 31 พฤษภาคม 2569 (ช่วงบ่าย)

"คอยรู้สึกอยู่ในกายจนเห็นความจริงของร่างกาย ร่างกายไม่ใช่ของวิเศษอะไร เป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา นี่เห็นความจริง จิตใจก็ไม่ใช่สิ่งที่เราบังคับได้ เดี๋ยวก็กระทบอารมณ์ดี เดี๋ยวกระทบอารมณ์ร้าย กระทบแล้วก็เกิดความเปลี่ยนแปลง ควบคุมไม่ได้ บังคับไม่ได้" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 31 พฤษภาคม 2569 (ช่วงเช้า)

"ชาวเถรวาทหลักปฏิบัติมันก็อันเดียวกัน คือเรื่องของไตรสิกขา ศีล สมาธิ ปัญญา อธิศีลสิกขา จุดที่ยากที่สุดก็คืออธิจิตตสิกขา การพัฒนาจิต เตรียมความพร้อมของจิต ให้พร้อมสำหรับการจะไปเจริญปัญญา เมื่อจิตมีความพร้อมแล้ว ก็ถึงบทเรียนสุดท้าย อธิปัญญาสิกขา เรียนรู้ความจริงของชีวิต คือรูปนามกายใจของเรานี้ รู้ไปเพื่ออะไร ถ้าเราเข้าใจความเป็นจริงของรูปนามกายใจ ก็คือเข้าใจความจริงของชีวิตตัวเรานี้ มันจะปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่น ถ้ารู้ความจริงของกาย ก็จะปล่อยความยึดมั่นในร่างกาย รู้ความจริงของจิตใจ ก็จะปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่นในจิตใจได้" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 30 พฤษภาคม 2569

"เวลาเราเดินวิปัสสนา ความดีเกิด สิ่งที่ดีเกิด เราก็เห็นมันเกิดแล้วดับ ความชั่วเกิด มันก็เกิดแล้วก็ดับ เห็นมันเกิดดับๆ มันเท่าเทียมกัน จิตก็เลิกยินดียินร้าย ความสุขเกิด จิตก็ไม่ยินดี ความทุกข์เกิด จิตก็ไม่ยินร้าย ความชั่วเกิด จิตก็เป็นกลาง เมื่อจิตหมดความยินดียินร้าย จิตก็จะหมดความดิ้นรน เมื่อจิตหมดความดิ้นรน จิตก็จะรวมลงๆ เข้าอัปปนาสมาธิ แล้วจิตจะไปเดินปัญญาในสมาธิอยู่ 2-3 ขณะ อันนี้สำหรับคนซึ่งใช้ปัญญานำสมาธิ อย่างพวกเรา มีสติ เกิดสมาธิ มีปัญญาเห็นความจริงเป็นขณะๆ ไป จนกระทั่งจิตมันเข้าสู่ความเป็นกลางต่อความปรุงแต่งทั้งหลายทั้งปวง จิตก็หยุดความดิ้นรน เมื่อจิตหยุดความดิ้นรน จิตจะเข้าอัปปนาสมาธิด้วยตัวเอง เข้าแล้วจิตจะไปเดินปัญญา อยู่ในสมาธิ 2-3 ขณะเท่านั้น ถัดจากนั้นจิตจะวางการรับรู้อารมณ์ๆ มันจะทวนกระแสเข้ามาหาตัวจิตผู้รู้ เมื่อมันทวนกระแสเข้ามาถึงตัวจิตผู้รู้ อริยมรรคเกิดขึ้น อาสวกิเลสจะถูกแหวกออก แล้วจิตก็เข้าถึงสภาวะที่พ้นจากความปรุงแต่งคือพระนิพพาน" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 24 พฤษภาคม 2569

"อาศัยการทำสติปัฏฐาน พอเกิดสติบ่อยๆ สัมมาสมาธิก็เกิด เมื่อสัมมาสมาธิเกิด ปัญญาคือการรู้ความจริงของรูปนามกายใจก็เกิด ฉะนั้นการทำสติปัฏฐาน เบื้องต้นได้สติ แล้วมันจะควบสมาธิมาด้วย สมาธิที่ถูกต้องควบมาด้วยกับสัมมาสติ แล้วสิ่งที่จะได้มาในเบื้องปลาย ของการทำสติปัฏฐานคือปัญญา เห็นความจริงของรูปนามกายใจ ถ้าปัญญาเกิด เห็นความจริงของรูปนามกายใจแล้ว จิตจะคลายความยึดถือ กายนี้มันทุกข์ ใครจะไปหยิบเหล็กเผาไฟแดงๆ เล่น จิตใจคือตัวทุกข์ ใครจะไปยึดถ่านไฟแดงๆ ได้ จิตมันเห็นทุกข์เห็นโทษของตัวขันธ์ 5 ตัวกายตัวใจ ตัวรูปตัวนาม แล้วมันจะหมดความยึดถือ" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 23 พฤษภาคม 2569

"คนทั่วไปเวลาโกรธมันจะรู้สึกว่าเราโกรธ นักปฏิบัติเวลาโกรธเราจะเห็นว่า เออ จิตมันกำลังโกรธ ถ้าเราภาวนาเก่งขึ้นเราจะเห็นว่าจิตไม่ได้โกรธหรอก จิตรู้ว่าความโกรธกำลังเกิดขึ้น ตรงที่เราสามารถแยกได้ว่าจิตกับความโกรธเป็นคนละอัน จิตกับความโลภเป็นคนละอัน จิตกับความหลงเป็นคนละอัน จิตกับสุขกับทุกข์เป็นคนละอัน ตัวจิตมันจะเด่นขึ้นมาเรื่อยๆ คือจิตมันจะตั้งมั่น บริบทสิ่งแวดล้อมอะไรไม่ใช่จิตทั้งหมดเลย ทีนี้พอจิตเราตั้งมั่นได้แท้จริงแล้ว เราถึงจะเดินปัญญาดูจิตได้ละเอียด เราจะเห็นว่าจิตที่ตั้งมั่นก็อยู่ชั่วคราว จิตที่หลงไปคิดก็อยู่ชั่วคราว จิตที่หลงไปดูรูปก็อยู่ชั่วคราว จิตที่หลงไปฟังเสียงก็อยู่ชั่วคราว จิตที่ไปหลงไปดมกลิ่นก็อยู่ชั่วคราว จิตที่หลงไปรู้รสก็อยู่ชั่วคราว จิตที่หลงไปรู้สัมผัสทางร่างกายก็อยู่ชั่วคราว จิตทุกชนิดชั่วคราว เราภาวนาอย่างนี้ถึงจะเรียกว่าเราดูจิตเป็น ก่อนหน้านี้เรายังดูไม่ถึงจิต เราดูได้แค่ตัวเจตสิกคือสิ่งที่ประกอบกับจิต" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม แสดงธรรม ณ บ้านจิตสบาย 17 พฤษภาคม 2569

"การที่เราฝึกสมาธิเพื่อให้เรามีจิตที่เป็น ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานเป็นวัตถุประสงค์หลัก เพราะฉะนั้นบทเรียนในการฝึกสมาธิ ถึงชื่อว่าจิตตสิกขา ไม่ใช่เรียนเรื่องสงบสิกขา ไม่ใช่เรียนเรื่องสมาธิสิกขา แต่เรียนเรื่องจิตตสิกขา ฉะนั้นถ้าเรามีสติ อาศัยสติรู้เท่าทันจิตของเราไป แล้วสมาธิอัตโนมัติจะเกิดเอง เมื่อไรสติอัตโนมัติเกิด เมื่อนั้นสมาธิอัตโนมัติจะเกิด พอจิตเรามีสมาธิ ตื่นขึ้นมาเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ทำบ่อยๆ ฝึกกรรมฐานเดิมนั่นล่ะ หลงแล้วรู้ หลงแล้วรู้เรื่อยๆ หลงมี 2 แบบ หลงไปจากอารมณ์กรรมฐาน กับหลงเข้าไปเพ่ง ไปแนบอารมณ์กรรมฐาน รู้ทันอย่างนี้ แล้วจิตมันจะตื่น พอรู้บ่อยๆ จิตที่ตื่นนี้จะค่อยๆ มีกำลังมากขึ้นๆ จิตผู้รู้นี้ จะค่อยๆ แข็งแรงขึ้น ถัดจากนั้นเราจะถึงบทเรียนที่สาม ชื่ออธิปัญญาสิกขา อธิปัญญาสิกขานี้คือการทำวิปัสสนากรรมฐาน" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 16 พฤษภาคม 2569

"มีคนบางประเทศๆ ได้ยินว่าศาสนาพุทธสอนให้รู้ทุกข์ ตราหน้าศาสนาพุทธเลยว่าเป็นศาสนาที่มองโลกแง่ร้าย เขาบอกฟังธรรมะของพระพุทธเจ้าแล้วหดหู่ พูดอยู่ได้แต่เรื่องทุกข์ มองโลกแง่ร้าย ถามว่ามองโลกแง่ร้ายจริงไหม ไม่จริง ถ้าพระพุทธเจ้าบอกว่าทุกคนมีความทุกข์ ไม่มีทางออกจากทุกข์ นี่มองโลกแง่ร้าย แต่ท่านบอกเลยมีความทุกข์เพราะมีเหตุอย่างนี้ เราสามารถละเหตุตรงนี้ได้ด้วยการปฏิบัติอย่างนี้ ด้วยการเจริญอริยมรรคมีองค์ 8 ท่านบอกทางออกไว้ให้ เพราะฉะนั้นไม่ใช่เรื่องการมองโลกแง่ร้าย แต่มองโลกตามความเป็นจริง เราฝึกๆ ไป ค่อยๆ พัฒนาตัวเองไป มีทาน มีศีล เราก็ได้รับความสุข มีสติปัญญารู้ไป ความสุขก็เป็นของไม่ยั่งยืน สิ่งที่จะยั่งยืนก็คือธรรมะ พยายามมาเจริญสติเจริญปัญญาเรียนรู้ความจริง ของรูป นาม กาย ใจไปเรื่อยๆ ถึงวันหนึ่ง จิตมันปล่อยวางกายได้ มันจะไม่ทุกข์เพราะกาย อะไรเกิดขึ้นในกาย จิตไม่ทุกข์ จิตปล่อยวางจิตได้ จิตจะไปกระทบอารมณ์อะไร จิตก็ไม่ทุกข์ ฉะนั้นเราฝึก สุดท้ายจิตมันจะเข้าถึงการปล่อยวาง แล้วก็เข้าถึงความสงบสุขที่แท้จริง นี่คือเส้นทาง ฉะนั้นไม่ใช่เรื่องมองโลกแง่ร้าย" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 10 พฤษภาคม 2569

"เราเป็นชาวพุทธ เราได้ศึกษามาแล้ว กรรมมันแก้ไม่ได้ ถ้าทำกรรมไว้แล้ว ก็ต้องรับผล อย่างเราซุ่มซ่ามเดินหัวไปชนเหลี่ยมเสา หัวแตก จะมาทำพิธีแก้กรรมให้ไม่ชนเสา ก็มันชนไปแล้ว จะไปแก้อะไร มันเป็นอดีต อดีตมันผ่านไปแล้ว มันแก้ไม่ได้ หลวงพ่อได้ยินเรื่องแก้กรรม หลวงพ่อไม่เอาแล้ว รู้ว่าไม่ใช่ชาวพุทธหรอก ชาวพุทธเชื่อเรื่องกรรม เรื่องผลของกรรม ใครมาชวนไปแก้กรรม ไม่แก้ ทางที่จะดีสำหรับเรา ที่เวลาอกุศลให้ผล คือทำความดีให้มากขึ้น ทำความดีให้เยอะขึ้น ไม่ใช่หาทางแก้กรรม การที่เราทำกรรมดีให้มากขึ้น มันก็จะเจือจางผลของกรรมเก่า พระพุทธเจ้าท่านเปรียบเทียบ เหมือนเรามีน้ำอยู่แก้วหนึ่ง เราเอาเกลือกำมือหนึ่งใส่ลงไปในแก้ว เราชิมน้ำ โอ๊ย น้ำนั้นเค็มมาก ถ้าเราเติมน้ำลงไป เปลี่ยนไปใส่เกลือกำมือหนึ่ง ลงไปในถังน้ำใหญ่ๆ เกลือก็จำนวนเท่าเดิม ไม่ได้ลดจำนวนลง แต่เรากินน้ำนั้นได้ อันนี้ลักษณะอย่างนี้ ไม่ใช่การแก้กรรม เกลือคือกรรมเก่าไม่ได้ลดลง แต่เราทำกรรมใหม่ที่ดีขึ้น เหมือนเราเติมน้ำลงไปเยอะๆ มันก็เจือจางรสของเกลือลงไปก็สามารถกินได้" หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 9 พฤษภาคม 2569

"การเจริญปัญญาเราทำได้ 3 ลักษณะ อันหนึ่ง ทำสมาธิในขั้นอัปปนาสมาธิ เข้าฌาน แล้วถอยออกจากฌานมาแล้ว มาเดินปัญญา อันที่สอง ใช้สมาธิกับปัญญาควบกัน เราเข้าฌานแล้วไปเจริญปัญญาในฌาน อันที่สาม เราเจริญปัญญาไปด้วยจิตที่มีสมาธิพื้นฐานนี่ล่ะ เจริญปัญญาไปเรื่อยๆ เรียนรู้ความจริงของรูปนามกายใจไป ถึงจุดหนึ่งจิตจะเข้าฌาน อันนี้เป็นปัญญานำสมาธิ ในขณะที่อริยมรรคเกิดไม่ได้เกิดลอยๆ อริยมรรคจะเกิดในฌาน จะต้องมีฌานประกอบ ฉะนั้นคนไหนทำสมาธิระดับฌานได้ก็ทำไป ถ้าชำนิชำนาญในสมาธิอย่างมาก แล้วชำนาญในการดูจิตก็สามารถทำสมาธิกับปัญญาควบกัน แต่คนทั่วไปแบบพวกเรานี้ไม่มีฌาน เราอาศัยสมาธิพื้นฐานที่จิตเป็นผู้รู้ผู้ตื่นนี่ล่ะไปเจริญปัญญา เมื่อสติ สมาธิ ปัญญาแก่กล้าพอแล้ว จิตจะเข้าฌานด้วยตัวเอง เราไม่ต้องเข้าฌาน จิตมันเข้าเอง แล้วอริยมรรคก็จะไปเกิดขึ้น มันมี 3 แนวทางในการปฏิบัติ แต่รุ่นนี้มันก็เหลือแต่ทางสุดท้าย คนรุ่นนี้เป็นยุคสมาธิสั้น อาศัยขณิกสมาธิที่จิตตื่นขึ้นเป็นขณะๆ เดินปัญญาไป หลวงปู่ปราโมทย์ ปาโมชฺโช วัดสวนสันติธรรม 3 พฤษภาคม 2569